Napakahusay

           Sa dinaluhan ko na “Filipino writers in Media Now” talk na ginananap sa Escaler Hall, napahanga ako sa mga kuwento ng tatlong tagapagsalita na sila Ma. Ceres Doyo, Jo-ann Manglipon at Marites Vitug. Napahanga nila ako sa mga kuwento nila tungkol sa mga karanasan nila bilang isang writer lalo na sa media. 

           Sa totoo lang kala ko hindi ako magiging interesado dahil wala naman akong hilig sa pagsusulat pero ng magsimula mag-salita si Ms. Ceres Doyo at mga nagawa niya na sa larangan ng journalism o pagsusulat, nainganyo ka talaga making.

  “Better dead than read: The years of writing dangerously”

           Ito ang title ng powerpoint ni Ms. Doyo. Hindi ko inakala na hindi madali maging isang writer, lalo na maging isang journalist. Sa kuwento ni Ms. Doyo ikinuwento niya ang panahon ni Ferdinand Marcos at ang hirap magsabi o magsulat tungkol sa katatohanan lalo na kung mapapahamak ka pag sinabi o nagsulat ka ng totoo na ipapahamak ni Marcos. Kaya naman, saludo talaga ako sa mga journalist na walang ginawa kung hindi magsulat ng katotohanan at hindi natatakot dahil alam nila na mali na ang ginagagawa ng gobyerno.

Ang Hirap kapag kalaban mo artista

   Katulad ni Ms. Ceres Doyo, si Ms. Jo-ann Manglipon rin ay may karanasan sa panahon ng “Marcos dictatorship”. Noong siya ay 23 taong gulang pa lang, nakulong na siya dahil sa pagsususlat. Bukod pa diyan, nagkuwento rin siya tungkol sa pagdemanda sa kanya ni Claudine Barretto tungkol sa article niya tunkol kay Claudine at sa kasintahan na Rico Yan sa panahon na iyon. Kinuwento rin niya na walang na siyang magagawa kung hindi humingi ng patawad o mag “public apology”. Naisip ko na grabe ang hirap maging journalist lalo na kapag kalaban mo ang mga importanteng tao sa media.

  “Be careful with quotes”

           Ito ang tumatak sa isip ko dahil sa huling tagapagsalita na si Ms. Marites Vitug. Tulad ni Ms. Jo- Ann Manglipon, naidemanda rin siya ng napakamahal na halaga na hindi ko na mataandaan. Sinabi niya na sa pagiging journalist niya ng sobrang tagal,  ang dami na niya naranasan at ang dami na rin niya natutunan. Sinabi niya na sa pagsusulat, mag-ingat sa mga sasabihin. Importante pa rin ang “telling the story straight” ang ibig sabihin ay walang halong kasinungalingan.

“Kahanga-hanga”

    Kahanga-hanga ang mga babae na journalist na mga ito. Wala silang kinakatakutan at walang silang ibang mithi kung hindi makasulat ng katotohan, magsulat ng walang halong kasinungalingan. Ganito dapat ang mga journalist sa ating bansa. Bilib talaga ako sa kanila, napakahusay!