May Kulang kaya B+

            Ang advisory grade ko ay B. Pagkatapos nun lahat na kinailangan na gawin na papel ay nagawa ko at masasabi ko na lahat iyon ay pinaghirapan at pinagisipin ko. Sa tingin ko mataas ang mga marka ko dito kahit alam ko na hindi talaga ako mahusay magsulat o gumawa ng blog post. Sa klase na ito, nag-improve ang pagsusulat ko at masaya ako na nasasabi ko ang aking mga opinion sa mga bagay bagay katulad ng “amalayer” na isue at pagkukuwento ko na aking pangarap nung bata ako. Pero paborito ko ang pagmumuni na post na kahit ano ang topic dahil para sa akin mas maraming bagay ako naipamahagi tungkol sa aking sarili.

         Naniniwala ako sa kasabihan na “pag may tiyaga may nilaga”. Sa tingin ko na ang dapat na grado ko sa Fil 12 ay B+ dahil iyon sa lahat ng effort ko na gawin lahat ng pinapagawa kahit na bonus lang. Masasabi ko na sa buong sem, wala akong absent at late. Hindi yun naging madali sa akin pero sinikap ko talaga na hindi tamarin pumasok lagi. Ginawa ko ang mga bonus paper na labaw donggon at isang MMFF blog post.

        Alam ko na gagawin ko ang lahat ng aking makakaya para bigyan ng mataas na marka ang aking TED talk. Pinili ko gumawa ng video kahit hindi talaga ako marunong mag-edit pero pagsisikapan ko talaga naging maganda ito para karapat-dapat bigyan ng marka na A.

Bakit B+ lang?( Hindi lang ang B+, Ang taas nun!)

          B+ lang ang sa tingin ko na final na marka dahil may isa akong pagkukulang. Hindi ako masyado nag tweet o nag facebook status lagi. Un lang sa tingin ko ang pagkukulang ko at sa isang quiz sobrang baba ng grado ko kaya kung wala ang perfect attendance B lang ako, pero dahil sa perfect attendance B+. Kahit may mga unti akong pagkukulang mas-marami naman ako nagawa at marami akong effort para gawin lahat ang mga requirements na pinapagawa. Alam ko rin sa sarili ko na lahat ng natututnan ko sa klase na ito ay ma-aapply ko sa ibang mga bagay at sa tingin ko importate rin un dahil dapat hindi matatapos ang isang sem na wala ako natutunan dahi MERON TALAGA. Matutuwa po talaga ako kung B+ ang nakuha ko dahi ito para sa akin ang karapat-sapat na grade sa akin.

              Siyempre hindi ko matatangi na kung maari gusto ko talaga A, pero hindi sapat ang sipag at tiyaga ko sa A dahil hindi may kaya pa sana ako gawin upang itaas ang B+. Pero sa totoo lang sobrang saya ko at tatanggapin ko ng buong puso ang B+ dahil grabe ang taas na un at alam ko nag-improve talaga ako sa klase na ito. Pero siyempre ito naman ay sa aking palagay lamang, sa huli ang guro parin ang magdedesiyon.

  

"Until I met you"

      “Until I met you” ang pamagat ng Pinoy romance novel na binasa ko na sinulat ni Sophia Beatriz. Ito ang binili ko na pocket book dahil habang na sa national ako hindi ko alam ano pipiliin ko, halos lahat ng cover page ng mga libro ay pare-pareho. May isang bidang lalaki at bidang babae ang laging cover page at nakakatawa ung mga ibang pamagat. Dahil hindi ko alam pipiliin ko,  inoobserbahan ko ang isang nakaunipormeng estudyanteng babae kung ano bibilhin niya kaya nung umalis siya,  kung anong libro kinuha niya yun na rin ang pinili ko basahin at  nagulat rin ako na 32 pesos lang ang libro. Naisip ko na kaya pala mabenta ang mga romance pocket book sa mga pinoy ay makakabasa ka na ng love story sa murang presyo nito.

           Ang libro ay napaka-iksi lang. Natapos ko ito basahin sa loob ng isang araw lang. Ang storya ay tungkol sa isang babae na ang nais ay mapasaya ang may 2nd stage breast cancer ang kanyang nanay. Ginagawa niya lahat ng makakaya niya para kumbinshen ang isang nag retiro na sikat na singer na kumanta sa surprise birthday party na gagawin niya para sa kanyang nanay. Ayon sa libro ang singer na ito ay sobrang guwapo at nagtatago sa mga tao pagkatapos ng kanyang showbiz at singing career kaya naman mahirap na kumbinsehen siyang pumayag. Pumayag ito sa huli ngunit may mga kondisyon at pag hindi ito natupad gagawin niyang katulong ang babae o hindi kaya kunin ang flower shop niya na sobrang mahal niya.

       At siyempre, ano nangyari? E di naging katulong siya ng dalawang buwan para sa lalaki at dun nag-umpisa ang typical love story nila…Sa una pareho sila masungit sa isa’t-isa. Kunware deadma si babae, pero sa totoo lang kilig na kilig. Si lalakeinaman kala mo kung sino makapag-utos at sobrang sungit kay babae pero sa totoo lang gusto niya ito. At siyempre pagkatapos magka-aminan.

         Ano susunod? MAY CONFLICT… kailangan nila hindi magkita muna dahil may kailangan asikasuhin na mga issue si lalaki at gusto niya protektahan si babae kaya hindi dapat sila magkita. Sa huli, bumalik si lalaki at nag-propose kay babae. HAPPY EVER AFTER ANG ENDINGJ

        Sa totoo lang maganda naman ang pagkasulat ng kuwento na ito. Isang napansin ko ang paghahalo ng wikang tagalog at English. Halos taglish ang ginamit ng awtor sa pagsulat ng libro na ito. Para sa akin ang natural ng pagkasulat, nag enjoy ako basahin ito kahit alam ko naman na happy ang ending.  Gumamit ang awtor ng mga salita katulad ng HD o hidden desire at iba pa na salita na tama lang sa panahon natin ngayon. Para sa akin may aliw factor ang libro na ito at medyo modernong pagsusulat na dahil hindi na ang tipong typical na mga karakter na hardinero, doctor, may-ari ng hacienda. Mas nakakarelate na ang mga ito sa mga kabataan ngayon. Mas magugustuhan nila ito dahil pakikiligin sila at sa murang presyo langJ

Labaw Donggon

  “Grabe naman sobrang mahal” Ito ang una ko na naisip ng malaman na 300 pesos ang dula na “Labaw Donngon”. Kaya naman inaasahan ko talaga na magagandahan ako sa dula dahil mahal nga ang ticket para makanuod nito. Pagkatapos ko panuorin ang dula, napabilib naman ako sa husay nito at naisip          “Tama, sulit ang 300 pesos ko”.

“Bakit Sulit?”

         Bilang isang tao na mahilig manuod ng mga dula, napabilib na ako sa lugar kung saan ginanap ang dula. Grabe ang ganda talaga ng set design. Iniisip ko, “paano nila nagawa iyon sa Cervini field? Napakahusay!” Ang ganda rin ang pag-gagamit ng mga ilaw lalo na ang mga spotlight sa mga karakter sa dula. Masasabi mo na talagang pinaghandaan ang dula nito.

Ang kaibigan ni Labaw

        Magagaling ang mga aktor at actress pero ang tumatak talaga sa isip ko ay ang tao na gumanap bilang kaibigan ni Labaw. Bago pa man magsimula ang dula, kinakausap niya ang mga tao bago mag-umpisa. Nakakatawa siyang karakter sa dula. Mahirap panindigan ang karakter na iyon dahil pagtatawanan ka talaga pero ang galing niya dahil sobrang wala siyang hiya at todo-performance kaya naman marami ang napatawa niya.

     

Ang mga sayaw

       Wala ako halos masabi dito kung hindi “grabe, ang galing!” Alam na alam mo sobrang praktisado sila dahil sabay –sabay sila at alam talaga nila ang ginagawa nila at isa itong factor kaya entertaining ang dula dahil hindi lang siya puro acting at kanta may sayaw pa.

Storya ng Labaw Donggon

         Kung pag-uusapan naman ang storya, hindi ko ito masyado nagustahan pero naging interasado pa rin naman ako dito dahil pinapakita nito ang kultura ng isang komunidad ng lumang panahon o mga pamumuhay at mga kultura ng mga katutubo noon. Ayaw ko lang talaga nag panininawala nila na kailangan ng tatlong asawa ni Labaw.

          Pero sa pangkahalatan, maganda ang dula dahil nag-enjoy ako manuod kahit mahal ang ticket at gabi na ito natapos

Napakahusay

           Sa dinaluhan ko na “Filipino writers in Media Now” talk na ginananap sa Escaler Hall, napahanga ako sa mga kuwento ng tatlong tagapagsalita na sila Ma. Ceres Doyo, Jo-ann Manglipon at Marites Vitug. Napahanga nila ako sa mga kuwento nila tungkol sa mga karanasan nila bilang isang writer lalo na sa media. 

           Sa totoo lang kala ko hindi ako magiging interesado dahil wala naman akong hilig sa pagsusulat pero ng magsimula mag-salita si Ms. Ceres Doyo at mga nagawa niya na sa larangan ng journalism o pagsusulat, nainganyo ka talaga making.

  “Better dead than read: The years of writing dangerously”

           Ito ang title ng powerpoint ni Ms. Doyo. Hindi ko inakala na hindi madali maging isang writer, lalo na maging isang journalist. Sa kuwento ni Ms. Doyo ikinuwento niya ang panahon ni Ferdinand Marcos at ang hirap magsabi o magsulat tungkol sa katatohanan lalo na kung mapapahamak ka pag sinabi o nagsulat ka ng totoo na ipapahamak ni Marcos. Kaya naman, saludo talaga ako sa mga journalist na walang ginawa kung hindi magsulat ng katotohanan at hindi natatakot dahil alam nila na mali na ang ginagagawa ng gobyerno.

Ang Hirap kapag kalaban mo artista

   Katulad ni Ms. Ceres Doyo, si Ms. Jo-ann Manglipon rin ay may karanasan sa panahon ng “Marcos dictatorship”. Noong siya ay 23 taong gulang pa lang, nakulong na siya dahil sa pagsususlat. Bukod pa diyan, nagkuwento rin siya tungkol sa pagdemanda sa kanya ni Claudine Barretto tungkol sa article niya tunkol kay Claudine at sa kasintahan na Rico Yan sa panahon na iyon. Kinuwento rin niya na walang na siyang magagawa kung hindi humingi ng patawad o mag “public apology”. Naisip ko na grabe ang hirap maging journalist lalo na kapag kalaban mo ang mga importanteng tao sa media.

  “Be careful with quotes”

           Ito ang tumatak sa isip ko dahil sa huling tagapagsalita na si Ms. Marites Vitug. Tulad ni Ms. Jo- Ann Manglipon, naidemanda rin siya ng napakamahal na halaga na hindi ko na mataandaan. Sinabi niya na sa pagiging journalist niya ng sobrang tagal,  ang dami na niya naranasan at ang dami na rin niya natutunan. Sinabi niya na sa pagsusulat, mag-ingat sa mga sasabihin. Importante pa rin ang “telling the story straight” ang ibig sabihin ay walang halong kasinungalingan.

“Kahanga-hanga”

    Kahanga-hanga ang mga babae na journalist na mga ito. Wala silang kinakatakutan at walang silang ibang mithi kung hindi makasulat ng katotohan, magsulat ng walang halong kasinungalingan. Ganito dapat ang mga journalist sa ating bansa. Bilib talaga ako sa kanila, napakahusay!